شهر گندمی ، رویای حبابی در اقیانوس

باور کن من شخصا فکر گلها هستم. توی اردببهشت پررونق امسال علف های خودرو را که بالاجبار از گلدانها کندم توی ظرف اب نگهداشتم. و یکیشون چه ریشه ای داده بود و چقدر خوشحال به نظر میرسید. تا همین دو هفته پیش هم بود.... حیف اسم این گیاهان را نمیدانیم....

استیوی. میتونی یک پژوهش برای من انجام بدی.فرض کن یک دختر 22 ساله هستی. کاملا تیپیکال و مطابق ارزوهای معمولی جامعه. اگه به اندازه موجهی پول داشته باشی. و عشق ماشین بودی. احنمالا یک 206 البالویی میخریدی. درسته؟ من میخوام بدونم دختر قصه ما در دهه 50 چه ماشینی میخرید. و چه رنگی. از مادر و خاله ها کمک بگیر باشه. عجله ای هم نیست. سر صبر باشه؟ ...

بالاترین قدرت اراده به این باور رسیدم که این وبلاگ قدرت جادویی دارد آرزومو نوشتم...

پاییز مبارک عزیزم...